De Herinnering aan Bomen

Sinds ik rond 2007 de Moederboom heb ontmoet, ben ik betoverd door haar majesteit. Ik heb veel mensen meegebracht om haar te ontmoeten, en jong en oud stoppen met praten en lijken verbijsterd door haar schoonheid en kracht. Ze is een gele ceder en misschien wel de oudste voedende boom op het zuidelijke deel van Vancouver Island. Ze is zeker minstens 500 jaar oud, en sommigen hebben zelfs gesuggereerd dat ze misschien wel 800 jaar of ouder is! Pauzeer maar even en probeer te beseffen wat er 500 – 800 jaar geleden op Vancouver Island gebeurde. Of breid je denken uit naar een wereldwijde schaal en denk aan wat er 500 – 800 jaar geleden op aarde gebeurde. Het is ongelooflijk om te denken aan de planetaire tijdlijn die de Moederboom in haar ervaring draagt.

Wanneer ik me verdrietig of eenzaam voel, rijd mijn hond Baba en ik naar Renfrew, lopen we rond haar omtrek en omhelzen we haar stevig – nog steeds, na al die jaren, verwonderend over haar uithoudingsvermogen en de levenskracht die ze royaal deelt met alle andere planten, schimmels en insecten die ze voedt. Natuurlijk werden we geïnspireerd om een Essentie te creëren met de Moederboom. De resonantie van deze Essentie is, net als de boom zelf, uithoudingsvermogen – niet in de zin van lijden of opoffering, maar eerder het uitleven van je geweldige volledige potentieel.

De gaven van de Moederboom

In 2014 werden we uitgenodigd om deel te nemen aan een internationale conferentie over bloemessenties in Japan, georganiseerd door Nature World. Als onderdeel van deze bijeenkomst van essentiecreators werden we elk gevraagd om één van de essenties uit ons repertoire te selecteren. Deze essenties zouden worden gecombineerd om op de conferentie een wereldwijde supercombinatie te creëren. Ik had net de e-mailverzoek gelezen en liep naar de werkruimte waar Michael aan het werk was om te vragen welke essentie we zouden moeten bijdragen. Voordat ik mijn zin zelfs maar had afgemaakt, hoorde ik Michael zeggen: “De Moederboom.” Hoewel mijn eigen gedachten naar de Sea Essences neigden, vanwege mijn affiniteit met deze prachtige wezens en mijn enthousiasme om ze in de farmacopee van vibratiegeneeskunde te laten ontstaan, wist ik meteen dat Michael precies op het juiste spoor zat en dat het noodzakelijk was dat onze bijdrage de Moederboom zou zijn. 

Mijn dierbare vriend Steve Johnson, oprichter van Alaskan Essences, was de ceremoniemeester op de conferentie, en we gingen elk naar het midden van dit enorme auditorium met een afbeelding van de essentie die we bijdroegen op een scherm achter ons geprojecteerd. Toen ik over de Moederboom-essentie sprak, zei ik iets over haar gaven van wijsheid, liefde en voeding. Ik legde uit hoe wanneer we ons met haar verbinden, we volledig aanwezig zijn in het centrum van ons wezen zelfs wanneer het lijkt alsof ‘er buiten echt vreselijke dingen gebeuren.’ Ze schenkt ons ook de mogelijkheid om ons eigen levensdoel te vervullen en het vermogen om opnieuw verbinding te maken met de zaad die onze oorspronkelijke intentie voor dit leven bevat. Nadat ik had gesproken, kwamen mensen naar me toe en vertelden me dat ze dit felle licht om me heen konden zien.

De toekomst van de Moederboom

Omdat de Moederboom op privéterrein staat, was er altijd de mogelijkheid dat er iets met haar zou gebeuren. Eén jaar, toen we in Renfrew waren voor ons Energy Medicine Retreat, vonden we een gigantisch touw – misschien 50 voet lang en 6-8 inch in diameter – om haar stam gewikkeld, alsof iemand haar naar beneden wilde trekken. Een van onze studenten ging op een vroege ochtend met een mes naar beneden om het touw door te snijden. Ze slaagde er niet in, maar gelukkig was het touw de volgende keer dat we bezochten verdwenen. In feite kwam ik deze week te weten dat vandalen verantwoordelijk waren voor die ontheiliging, en de eigenaar en ontwikkelaar van dat land het touw heeft verwijderd.

Elke keer dat ik naar dat gebied ga, is mijn eerste stop om de Moederboom te bezoeken, om haar te erkennen en dankbaarheid uit te drukken voor haar bestaan. Bij elk bezoek vraag ik me altijd af of dit de laatste keer is dat ik haar zal zien. (Misschien is dit een goede houding om te cultiveren in al onze relaties – met iemand zijn alsof het de laatste keer is dat we met diegene mogen zijn. Gewoon een gedachte!) Vanwege deze onzekerheid over de toekomst van de Moederboom werd ik geleid om de landeigenaar/ontwikkelaar te benaderen om te vragen of we een beschermende clausule op haar konden leggen om haar veiligheid en uiteindelijk een natuurlijke dood te waarborgen.

Dit verzoek bracht herinneringen aan mijn vader bij me op. Hij was een bouwer en ontwikkelaar in het oosten, en ik herinner me altijd zijn eerbied en respect voor de Natuur.  Wanneer hij land kocht om op te bouwen, beoordeelde hij altijd eerst welke bomen er op stonden en instrueerde hij de architecten om de structuren rond het bestaande landschap te ontwerpen. En het lijkt erop dat de eigenaar van het land waarop de Moederboom leeft een vergelijkbaar bewustzijn over de Natuur heeft.

Ik ben verheugd te kunnen melden dat de Moederboom behouden zal worden, samen met 17 of 18 andere grote bomen op zijn land die hij me heeft uitgenodigd te bezoeken.  Zijn intentie is om een straal van 15–20 voet rond elk van deze bomen te creëren, waar bankjes kunnen staan zodat mensen kunnen zitten en gewoon bij de boom kunnen zijn. Terwijl we mijn verzoek en zijn plannen voor de toekomst bespraken, voelde ik dat ik communiceerde met een gelijkgestemde geest en een bewust wezen dat de waarde van de Natuur kent.

De wijsheid van bomen

Ik besef nu dat ik een lange geschiedenis met bomen heb, van de appelboom waar ik in klom in onze achtertuin toen ik tien jaar oud was, tot de 60-voet Populier buiten ons slaapkamerraam in ons eerste huis in Victoria, tot de geweldige bomen die me nu omringen op dit kostbare stuk land dat ik nu thuis noem. Dit land was 4,5 hectare kaalgekapt toen we aankwamen, met slechts twee oudere bomen die nog overbleven. Michael plantte meer dan 200 bomen – Silver Birch, Eiken, Esdoorns, Krentenboompjes, en Populieren. Hij plantte witte kastanjes die begonnen als 8-inch zaailingen uit de regenpijpen van dat eerste huis in Victoria, en Garry Oaks die begonnen als zaailingen in 4 oz bekertjes en nu 12–15 voet hoog zijn.

Michael nam bezoekers altijd mee naar de Garry Oak-weide, omdat zelfs toen de bomen slechts drie voet hoog waren, het nog steeds een schrikwekkende herinnering was om te weten dat ze hun leven waren begonnen in een papieren bekertje dat drie inches hoog was. Bovendien zijn deze bomen absoluut ter zake voor de uitdagingen waar we vandaag in onze wereld voor staan, omdat Garry Oak Tree-essentie ons helpt om onze middelen wijs te gebruiken en ons te richten op onze eigen reis in plaats van een iota energie te verspillen aan het oordelen over anderen of te klagen over de wereld. 

De genezende energie van boomessenties

Het is niet verrassend voor me dat toen we geïnspireerd werden om een speciale kit van Boomessenties te maken, er een voor elk meridiaan van de Traditionele Chinese Geneeskunde (TCM) bleek te zijn – één Essentie voor elk van de 12 meridianen. Het was als een speciaal cadeau voor me vanwege de manier waarop we ons werk/spel met de Essenties hebben benaderd door de vensters van de TCM en Ayurvedische Geneeskunde. Beide tradities zijn gebaseerd op de vrije stroom van energie in chakra's en meridianen, en op het behouden van balans en harmonie in de fysieke, mentale, emotionele en spirituele lichamen. Het was alsof de bomen onze intuïtieve kennis bevestigden dat ze naar buiten moesten komen en nieuwe genezende energieën hadden om bij te dragen.

De herinnering van bomen

Laten we teruggaan naar ons eerste huis in Victoria en de 60-voet Populier buiten ons slaapkamerraam. Op een dag besloten de buren deze boom om te hakken, omdat ze dachten dat hij de fundering van hun huis zou kunnen verstoren. Het was verwoestend. Een wezen dat ons elke nacht naar bed had begeleid, en er was wanneer we elke ochtend ontwaakten, was weg. Het geluid van de wind in haar bladeren, de patronen die ze op onze muren en vloeren maakte wanneer het zonlicht door ons raam aan de zuidkant viel, haar veranderende garderobe met de veranderende seizoenen, voorgoed verdwenen binnen 20 minuten nadat een kettingzaag haar lichaam had doorknipt. Een levend wezen dat ik als vanzelfsprekend beschouwde, was er niet meer, en ik miste haar enorm. De rest van de tijd dat we in dat huis woonden, was ik me pijnlijk bewust van haar fysieke afwezigheid – en toch bleef haar subtiele energie altijd aanwezig.

Wat ik onlangs heb geleerd, is dat de Natuur een geheugen heeft, en dit geheugen kan doorgeven aan haar nakomelingen.

Gedurende hun leven, zijn bomen niet alleen in staat om zich snel aan te passen aan nieuwe omstandigheden, maar kunnen ze zelfs het 'geheugen' van dergelijke omgevingsveranderingen doorgeven aan de volgende generatie. Dit geweldige vermogen is voor het eerst bewezen door onderzoekers van de Zwitserse Federale Instituut voor Bos-, Sneeuw- en Landschapsonderzoek (WSL).

Hoewel dit opmerkelijke vermogen de Populier niet heeft gered, heeft het misschien toekomstige zaailingen voorbereid om alternatieve ruimtes te vinden om te groeien. Zeker is dit vermogen elke dag in actie in onze bossen, en ik vermoed dat dit de reden is waarom mensen stil blijven staan wanneer ze het voorrecht hebben om de Moederboom te ontmoeten. Zoals Sir David Attenborough heeft verklaard “Oude bomen zijn kostbaar. Er is weinig anders op aarde dat een dergelijke rijke gemeenschap van leven in één levend organisme herbergt.”

Dus nogmaals uit ik mijn dankbaarheid aan de ontwikkelaar die de Moederboom zal opnemen in zijn toekomstige creatie, en aan de Moederboom zelf voor onze diepgaande reis met haar.

“In een bos van honderdduizend bomen zijn geen twee bladeren gelijk.  En geen twee reizen langs hetzelfde pad zijn gelijk.”

– Paulo Coelho