Leef je passie - Herinneringen, bucketlists en een ongelooflijk show

Vorige zaterdag ging ik naar de “Big Smoke”- Vancouver - voor Elton John’s afscheidsconcert. Ik was erbij bij zijn allerlaatste show in Canada. Het was geweldig en ik voel me nog steeds in het ritme van het geluid en de beweging en de pure vreugde van het samenzijn met deze ongelooflijke muzikant en mens en het delen van die ervaring met mijn oudere neef Sacha.

Het begon allemaal afgelopen voorjaar toen ik hoorde dat Elton de swan song-tournee zou doen die hij had gepland voordat de pandemie in het leven van ons allemaal was binnengevallen.  En ik dacht – “Dat wil ik ook doen!” Het concert in Vancouver viel samen met het begin van Sacha’s vakantieschooltje en het blijkt dat hij echt van Elton John houdt. Wat beter als 20^deste verjaardagscadeau voor deze jonge man wiens komst in de wereld ik mocht aanschouwen en wiens groei naar dit nieuwe decennium ik heb mogen delen?

Elke zomer vanaf de tijd dat hij vijf was, Sacha - en een paar jaar later zowel Sacha als mijn jongere neef Ethan - kwam hij voor een speciale kampperiode die door mij en Michael was georganiseerd. Het waren altijd twee van de beste weken van elk jaar om onze wereld met deze twee jonge zielen te delen. Ze meenemen naar Botanical Beach om de getijdenpoelen te bekijken, bij de voeten van de Moedertre staan - zelfs als kleine kinderen voelden ze dat er iets ongelooflijk krachtig en sereens was aan dit grote wezen.

We leerden hen hoe ze een Essence konden maken en deelden met hen wat belangrijk is in ons leven. Sacha zong het hele Moola Mantra met Deva Premal toen hij vijf was terwijl we over het eiland reden, zwemmend, wandelen, watersporten en zelfs karten (wat de afgelopen paar jaar Ethan’s passie is geweest).

Dus, deze reis naar Vancouver om Elton John met Sacha te delen, riep een waterval aan herinneringen op.

Het concert zelf was fenomenaal. Er was geen pauze. Elton nam geen pauze, behalve om na het eerste uur snel van kostuum te wisselen. In feite vroeg hij iedereen om op te staan en te dansen. En dat deden we – het enige voorbehoud was dat we voor onze stoelen moesten blijven staan en de gangen niet mochten blokkeren.

Elton John is het boegbeeld van ouder worden. Op 75-jarige leeftijd steekt hij zijn hart en ziel in zijn passie voor muziek en gaat hij niet met pensioen omdat hij oud of moe is, maar omdat hij meer tijd wil doorbrengen met de mensen van wie hij houdt – zijn echtgenoot en zijn twee jonge zonen. Dat was een belangrijke boodschap van het concert – doe wat op je bucketlist staat. Als je die fantastische film met Jack Nicholson en Morgan Freeman nog nooit hebt gezien, raad ik je aan om hem te bekijken, dat kan een ‘game changer’ voor je zijn.  Ik heb hem minstens vijf keer gezien en geniet er elke keer opnieuw van. Op sommige vlakken voelt het alsof ik gezegend en bevoorrecht ben om dingen van mijn bucketlist af te strepen vanaf de tijd dat ik Michael ontmoette.

Na een prestigieuze carrière als Registeraccountant die forensische audits uitvoerde voor een internationaal bedrijf voordat hij mij ontmoette, en een tweede carrière als professor in de antropologie, werd hij een meditatieleerkracht en daarna een boer en energiehealer.  Het was Maharishi Mahesh Yogi die Michael vertelde dat verbinding maken met Moeder Aarde en zorgen voor Moeder Aarde zijn bewustzijn zou transformeren. Die richtlijn begon uiteindelijk deze geweldige reis van Pacific Essences die volgend jaar zijn 40^deste verjaardag viert.

Maar terug naar het concert. Elton John speelde vrijwel non-stop tweeënhalf uur voor een publiek van duizenden, waarvan velen echt glinsterende, opvallende kleren droegen.  Zijn leven en werk geeft mensen toestemming om te zijn wie ze kunnen zijn. Wat een genot om met iemand rond te hangen die de moed heeft om zijn gaven en zijn levensvreugde te uiten, en anderen te inspireren om hetzelfde te doen.

De volgende ochtend voelde ik me verdrietig dat dit moment voorbij was, opgewonden dat ik naar mijn innerlijke stem had geluisterd en aan deze ervaring had deelgenomen, hees van het schreeuwen om een bis, (hij gaf ons drie bis!) en verheugd dat ik weer een herinnering met Sacha had gemaakt. Terwijl ik met mijn broer naar huis reed, hoorde ik mezelf zeggen: “Nou, het gaat om het maken van herinneringen, toch?  Misschien zal Sacha wanneer hij 60-iets is een van zijn kinderen of kleinkinderen meenemen naar een concert en zal hij zich deze nacht met mij en Elton John herinneren – wij drie gepassioneerde Ariezen die weer een vakje afvinken op onze bucketlist van deze kostbare levensreis.”