Het levenspad
Wat als het levenspad waarop je nu reist 100% door jou is gekozen? En je bent dat vergeten?
Een paar dagen nadat ik de laatste blog had geschreven en mijn moeder, mijn grootmoeder en mijn overgrootmoeder noemde in de context van gelukkige herinneringen, besefte ik dat ik een geweldige jeugd had. Ik werd overstroomd door dankbaarheid en besefte toen dat ik mensen niet vaak hoor praten over het geluk dat ze hebben ervaren. Het is alsof we ons op de een of andere manier bezwaard voelen om het goede te delen dat we hebben ervaren. Of misschien geloven we gewoon dat we geen gelukkige herinneringen aan onze jeugd hebben.
Ik herinner me dat ik een Stanford-studie las over een groep mensen die moest kiezen tussen een pijnknop en een genotknop. Verrassend genoeg koos een hoger percentage mensen voor de pijnknop. De onderzoekers vroegen zich af waarom dat zo was en kwamen tot het idee dat onze joods-christelijke traditie lijden voorschrijft als middel tot ultieme vervulling. Of dat we misschien collectief geloven dat we pijn moeten ervaren voordat we volledig van genot kunnen genieten. Wat de verklaring ook is, ik denk dat we ons allemaal bewust moeten losmaken van het “collectieve bewustzijn” en doelbewust keuzes moeten maken die vervulling in onze levenservaring brengen.
Ik herinner me dat ik deelnam aan een Alpha-trainingsworkshop met een man genaamd Verl Minto (Alpha Awareness Training omvat cybernetica, positief denken, meditatie, motivatie, doelstructurering en extrasensorisch bewustzijn om mensen te leren hoe ze hun leven met succes, geluk en gemoedsrust kunnen sturen en beheersen.) en hij zei dat het enige wat hij zich herinnerde aan zijn jeugd de dag was dat zijn hond stierf, de dag dat het huis van zijn vader afbrandde en de dag dat hij de gloednieuwe Plymouth convertible van zijn vader in de aardappelperk had achteruitgereden. Nadat hij was begonnen met het beoefenen van Alpha, ontdekte hij gelukkige herinneringen. Hij suggereerde verder dat als we een bewuste inspanning zouden doen om gelukkige herinneringen op te halen, we er een paar zouden vinden.
Nou, in mijn geval hoefde ik er niet naar te zoeken, ze kwamen gewoon onverwacht naar boven en dat deed me goed. En toen ik merkte hoe goed ik me voelde en hoe dankbaar ik was, kwamen er meer gelukkige herinneringen naar boven. Aan het eind van de dag voelde ik me ongelooflijk gezegend en zeer dankbaar.
Ik besefte dat ‘hoe beter het wordt, hoe beter het wordt.’ Ik denk dat het het principe van aantrekking is en dat wat we onze aandacht op richten, groter wordt. We kunnen het niet “faken”, maar we kunnen het zeker cultiveren. We kunnen een moment pauzeren in de drukte van ons leven en een aangename gedachte kiezen en kijken waar die ons naartoe leidt. Hier kunnen essenties bij helpen. Elke individuele essentie heeft een unieke trilling en energiepatroon of resonantie die ons zachtjes in de richting van meer vrede, meer geluk en meer welzijn kan verschuiven.
Bijvoorbeeld Ox-Eye Daisy die op dit moment overvloedig bloeit in mijn wereld, schenkt ons het geschenk van perspectief en het vermogen om dingen anders te zien of het grotere geheel te begrijpen.
Dolphin schenkt ons het geschenk van lichtheid. Waar ik ook ter wereld ben geweest, als ik Dolphin noem of beelden van Dolphin laat zien, worden mensen meteen blij. Het is een cultureel grensoverschrijdend fenomeen – wat echt geweldig is als je ook de mogelijkheid overweegt dat mensen met elkaar in harmonie kunnen leven en dat ze de scheiding tussen elkaar kunnen laten oplossen.
Nootka Rose bloeit op dit moment ook krachtig en ik heb in de loop der jaren geweldige ervaringen gehad met dit prachtige wezen. In een van onze vroege lessen identificeerde een student Nootka Rose als de Prozac van de bloemessenties. In mijn klinische praktijk is het ongelooflijk krachtig geweest om mensen te helpen de doorns van hun levenservaring te laten oplossen en voorbij te gaan en te beginnen te genieten van de heerlijke geur van alle goede dingen die ze hebben. Misschien komt dat doordat de Essenties ons helpen om geblokkeerde energie te verplaatsen en om gewoontedachtenpatronen te laten oplossen die ons in dezelfde oude “vastgelopen plek” houden. Maar eerst moeten we de realiteit opeisen dat, “Ik ben de meester van mijn lot: ik ben de kapitein van mijn ziel.” ~ Nelson Mandela.
Ik nodig je uit om een paar dagen – 11, 22, 33 of zelfs gewoon 5 of 10 – te besteden en één positieve herinnering uit je jeugd te bedenken. Hoeveel dagen je ook kiest om je ermee bezig te houden, schrijf de gelukkige herinnering op. Merk dan op hoe je je voelt wanneer je besluit dat je compleet bent.
P.S. Ik heb geen idee wie de Life's Journey meditatie heeft bedacht. Ik heb het gedaan met Chuck Spezzano, Ram Dass en Wayne Dyer. Ik heb hem zelf in veel klassen over de hele wereld gebruikt en mensen hebben verbluffende genezingservaringen gehad wanneer ze zachtjes werden gestimuleerd door het idee dat we elk op een reis zijn die we op de een of andere manier hebben gekozen en dat we elk moment opnieuw kunnen kiezen hoe we willen dat onze ervaring zich ontvouwt.
Met liefde en zegen
Sabina