Volg de fluisteringen van je hart
Geschreven door vriendin van Pacific Essences Mitra Atma
“Deze plek maakt je kapot.”
De innerlijke stem sprak helder en liefdevol. Ik zat in mijn favoriete stoel bij het raam en keek naar de ijzige mist die in maart 2025 over de sombere vallei trok. Het tafereel was een weerspiegeling van mijn innerlijke landschap. Bovendien was mijn lichaam aan het ontdooien en deed het pijn na een wandeling die me opnieuw meer pijn deed dan vóór ik die wandeling maakte.
Bijna vier jaar eerder was ik naar Newfoundland verhuisd. Ik voelde me een paar jaar lang geroepen om terug te keren naar de plek waar ik was geboren, en het leek ook een verstandige keuze te zijn voor mijn pensioen. Er waren vieringen met familie, momenten van verbondenheid en een paar diepe connecties. Maar telkens wanneer ik probeerde aan mijn zielswerk te werken, ontstonden er grote verstoringen die het werk in de weg stonden. Ik probeerde mijn mensen te vinden. Ik kwam naar buiten en de gemeenschappen die ik tegenkwam voelden gesloten en argwaanachtig aan. Ik gaf één yogaworkshop die stralend was en goed werd ontvangen. Toch deed mijn ziel pijn.
In februari 2025 ging ik naar Vancouver Island om opnieuw in de gemeenschap te gaan zitten die me al meer dan vijftien jaar had gedragen. Ik keerde terug naar Newfoundland, omarmd door de warmte die voortkomt uit echt gezien en verzorgd worden, om vervolgens geconfronteerd te worden met een emotionele winter. Het contrast was scherp. Ik kreeg meteen helderheid over waar ik met mijn partner stond en maakte de relatie uit. In de ruimte die daarop volgde, riep een fluistering me terug naar huis naar de westkust. Ik weerstond - de benodigdheden leken enorm, al waren ze al uitgeput door de verhuizing naar de andere kant van het land slechts vier jaar eerder. Ik maakte me zorgen over de gevolgen voor mijn pensioen.
Newfoundland is, ondanks al zijn schoonheid, niet zacht voor een lichaam met een bewegingsbeperking. Op die ijzige dag in maart reed ik naar Cape Spear, op zoek naar onbewerkt land dat gemakkelijk te bewandelen was in plaats van me uit te dagen. Uren later, terwijl ik in mijn favoriete stoel zat, sprak de innerlijke stem: “Deze plek maakt je kapot.” Geen angst, alleen helderheid en liefde. Mijn hart riep me duidelijk naar huis. Ik voelde de energie van liefde en waarheid in elke cel van mijn wezen. Zoals we in Kundalini Yoga zeggen: “Ang sang, Wahe Guru”.
In het begin deelde ik dit met niemand. Ik begon online te zoeken naar huizen te koop op Vancouver Island, verder naar het noorden, waar de prijzen iets milder waren. Ik maakte me nog steeds zorgen over mijn middelen en pensioen, over de toekomst. Misschien op de vierde of vijfde dag dat ik naar advertenties keek, sprak de innerlijke stem weer helder, “Kijk in Sooke!” Ik deed het - en de mogelijkheden openden zich!
Angst kwam naar boven, samen met een stille schaamte dat de verhuizing naar Newfoundland een mislukking was. Toch stroomde er daaronder een diepere stroom van vertrouwen. Vrienden aan de westkust verschenen als engelen op momenten dat hulp nodig was. Tijdlijnen buigden zich om me terug te brengen naar dit prachtige eiland waar ik zoveel wonden heb genezen, en zelf een genezer ben geworden.
Ik deed een bod op een huis dat aanvankelijk niet doorzonderkwam. Het voorjaarsweer in Newfoundland bleef ijzig en onuitnodigend. Mijn huis was bijna ingepakt toen ik opnieuw een bod deed op het huis dat ik wilde - met de huizenmarkt in het zuiden van Vancouver Island, was dit niets minder dan een wonder! Zelfs mijn makelaar schudde haar hoofd en zei: “Dit huis heeft op je gewacht!”
“Dank u, dank u, dank u, Universum!” Ik voelde me als een vrouw die overboord was gevallen en net een reddingsboei had gekregen. Mijn vrienden waren zo enthousiast. De angst werd vervangen door dankbaarheid en vreugde. Ik bleef bij een van mijn vrienden - een veilige plek om te landen met mijn huisdieren - en stelde mijn hart opnieuw op scherp. Minder dan een week later, op 5 juli, nam ik bezit van mijn nieuwe huis.
Mijn huis is nu aan de Sooke River, met de takken van het eeuwenoude bos dat zich over mijn achtertuin uitstrekken en buigen. Het voelt alsof ze me met elke teug lucht zegenen. Ik ontvang dagelijkse wonderen. Ik weet, misschien voor de eerste keer in mijn leven, dat ik thuis ben. Ik hoor hier. Ik hoor bij.
Mijn vriend, ik smeek je, volg de fluisteringen van je hart. Het voelt misschien op dat moment niet moedig. Sterker nog, het kan absurd voelen! Je wordt niet dapper door geen angst te voelen; je wordt moedig door in de angst te duiken en het innerlijke kompas te volgen. Vertrouwen op de leiding en het proces zal de grond in de tuin van je hart voorbereiden, de synchroniciteiten zullen ontspruiten wanneer er uitlijning plaatsvindt, en de tuin van het hart zal bloeien in alles wat je wildste verbeelding te boven gaat, in bloemen van goede wil, gemeenschap, vreugde, dankbaarheid, liefde, nederigheid, aanwezigheid, extase en schoonheid. Het is een zelfreflectie van je prachtige authenticiteit, je ware zelf.
________________________
Mitra Atma is een gepensioneerde Canadese veteraan die Ayurveda, yoga, mindfulness en energiemedicine samenbrengt om genezing, helderheid en herverbinding met het zelf te ondersteunen. Ze is een Ayurvedische welzijnscoach en Panchakarma-lichaamsbehandelaar, een Ayurveda- en Kundalini-yogaleeraar, een gecertificeerd coach voor 'Re-Write Your Life' en een mindfulness-meditatieleeraar.
Buiten haar praktijk voelt Mitra zich het meest thuis op beboste paden langs de oceaan, waar ze langzaam wandelt en aandachtig luistert, met haar pug-tzu Prem blijvend aan haar zijde.