Vreugde is het geschenk van de liefde

Verlies navigeren met een dankbaar hart

'Wanneer een kind wordt geboren, zal ofwel het kind de dood van de ouder aanschouwen, ofwel de ouder de dood van het kind aanschouwen.'

Deze woorden van Stephen Levine, die ik hoorde tijdens een retraite over de dood en sterven met Ram Dass, hebben mijn leven sindsdien beïnvloed. Elke relatie heeft een begin en een einde, en wanneer die eindigt in de dood, volgt de machteloosheid van rouw.

Vorige maand moest ik mijn geliefde hond Baba na acht jaar onvoorwaardelijk geluk loslaten. Hij wilde op zaterdagnacht niet eten. We gingen op zondagmiddag naar de dierenarts en op maandag werd hij in slaap gebracht. Deze kostbare jongen, die overal met me naartoe ging en die mijn hart liet zingen, zelfs toen het brak door het verlies van mijn man Michael, is niet langer fysiek aanwezig in mijn leven.

Ik ben diepbedroefd. Deze ruimte is leeg zonder hem. Yogi, onze grote pluizige tabbykat, vraagt waar zijn broertje is, en ik word elke ochtend wakker zonder te weten wat ik moet doen, omdat Baba altijd als eerste was.

Baba kwam bij ons toen hij ongeveer een jaar oud was, uit ergens in Noord-BC. Vanaf het begin was hij Michaels hond en luisterde hij zelden naar mij. Maar hij stal mijn hart vanaf de allereerste minuut. En terwijl ik me in onze relatie en ons dagelijks leven samen stortte, vergat ik Stephens woorden over vergankelijkheid, zelfs terwijl we samen de laatste twee jaar van Michaels leven doorgestonden.

Baba zat zo vol energie. Hem over de velden in het park galopperen zien, deed mijn hart opvliegen. Ik had dit uitdrukje over hem: ‘Sneller dan een snelle kogel. Krachtiger dan een locomotief. Het is een vogel. Het is een vliegtuig. Het is Baba!!!!!’

En dan was er nog het graven. Ons park zit vol met veldmuizen, die een beetje lijken op veldmuizen en voornamelijk ondergronds leven. Ze maken hun nesten vooral rond de wortels van Nootka-rozenstruiken. Baba was als een kind in een snoepwinkel wanneer ik hem in de velden losliet. Of misschien meer als een cocaïneverslaafde? Hij zou urenlang onvermoeibaar graven. Zelden ving hij iets, maar als hij dat deed, hield hij het kleine wezentje teder in zijn bek. Hoewel het overbodig is om te zeggen, stierf de veldmuis toch – waarschijnlijk aan een hartaanval.

We zouden naar het park gaan en hij zou een van zijn hondenvrienden zien, naar mij kijken en zeggen: “Oh mama, ik wil spelen!”  Dus ik liet hem los, en hij zou als de wind naar zijn hondenvriend rennen en dan op het laatste moment snel naar rechts of links afslaan en een plek vinden om zijn opgravingen te beginnen. En wanneer ik hem riep, kon hij me niet horen. En wanneer ik dicht bij hem kwam, schoot hij in een andere richting. Zijn behendigheid (niet in de traditionele zin van hondentraining) was goudstandaard in mij ontwijken. En ik stond daar gewoon te lachen, omdat zijn vreugde mij vreugde bracht.

Twee van mijn trainers wilden dat ik een e-halsband gebruikte om hem te controleren. Voor mij was dat totaal uitgesloten. Ik herkende vanaf het begin dat Baba een vrije geest was met een hart dat zo groot was als de wereld. Ik wilde hem absoluut niet temmen. Zo vaak stond ik ernaast en leek ik een machteloze toeschouwer terwijl Baba zijn hartverlangen achtte.

Vorige zomer waren we in het park met een van Baba’s vrienden en zijn baasje, en nog een tweebenet vriend van beide pups. Het was vlak na het einde van COVID, dus mensen begonnen weer samen te komen. Er was een enorme familiebijeenkomst met oude mensen en kinderen en honden en minstens drie draagbare tafels vol eten. Baba vloog over het veld en greep een brood van de tafel voordat een van de mannen hem naar beneden hield. Toen ik op de plaats aankwam, was daar mijn jongen met een enorm brood in zijn bek, zonder weerstand op de grond vastgehouden. Natuurlijk bood ik mijn oprechte excuses aan en bood ik aan om voor het brood te betalen, maar van binnen lachte ik en prees ik hem omdat hij ging voor wat hij wilde.

Ik kan voelen hoe hondenbezitters, en vooral trainers, zich verschrikken terwijl ik deze woorden schrijf. Maar als wij mensen maar een halve deel van de eenduidige vastberadenheid hadden die Baba had als het ging om focus en aandacht voor een doel, zou de wereld een betere plek zijn en zou er minder angst, depressie en slachtofferschap onder ons mensen zijn. Zoals de grote dichter en mysticus Rumi zegt: ‘De ziel is hier voor zijn eigen vreugde.’  Baba leefde dat idee tot in het uiterste!

Hoe dan ook, de afgelopen weken is rouw mijn dagelijkse metgezel geweest. Een herinnering, een speeltje, zijn lege bak brengt tranen. Dan herinner ik me Michael die zegt: “Tranen zijn een uiting van liefde,” en ik merk dat ik overschakel naar hartruimte waar ik alleen liefde en dankbaarheid voel dat deze prachtige ziel bijna acht jaar lang mijn leven deelde. En weer herinner ik me Stephens woorden over de vergankelijkheid van al onze relaties. En met een hart dat breekt van liefde, schrijf ik tot Baba en uit ik mijn dankbaarheid voor zijn leven en alle geschenken die hij ons bracht. Ik ontdek dat dit doen de rauwe pijn verzacht en begint de vreugde te voeden die Baba zo behendig in zijn dagelijks leven kon uiten. 

Baba was vernoemd naar de grote Indiase heilige, Neem Karoli Baba – de leraar van Ram Dass. Michael had een diepe verbinding met Maharaji, zoals hij liefdevol werd genoemd, en sprak dagelijks met hem.  Maharaji’s leer was Bhakti-yoga en dienstbaarheid. Mijn absolute favoriete boek over hem is Miracle of Love, waarin verhalen staan over al die westerlingen die in de jaren 60 naar India reisden om verlichting te vinden. Maharaji, net als mijn Baba, was een beetje een bedrieger, die op de meest onverwachte manieren verscheen en grenzeloze liefde bracht aan iedereen die hij aanraakte. Hij was ook een gedaanteverwisselaar en werd soms gezien als de ApenGod, Hanuman, die de perfecte dienaar van God was. En ik word er weer aan herinnerd dat onze wereld een betere plek zou zijn als we meer van deze energieën zouden hebben - Bhakti, vreugde, spontaniteit, liefde.

 

 

Terwijl ik mijn verdriet en mijn vreugde met u deel, wil ik ook de Essenties met u delen die het Metaalelement in ons Lichaam/Geest ondersteunen, omdat de emotie van het Metaalelement rouw is. Het Metaalelement draait allemaal om wat we waarderen, wat we dierbaar vinden, wat we liefhebben. Dus natuurlijk wanneer we iets of iemand verliezen die we liefhebben, is er rouw en verdriet.  En ik weet zeker dat we allemaal op een of andere manier rouw zullen ervaren. Dat is de aard van het leven. Ik zou geen seconde van al die liefde en vreugde opgeven zodat ik dit nooit zou hoeven te voelen. Als een deel van deze ervaring bij u resoneert, nodig ik u uit om onze Metaalelement-Essenties te verkennen – de helende energie van deze planten, bloemen, zeewezen en edelstenen kan ons elk ondersteunen terwijl we door deze momenten van liefde en verlies gaan.