Innerlijke rust en vreugde cultiveren in dit seizoen van geven

Misschien heb je wel eens de uitdrukking gehoord: 'Willekeurige daden van vriendelijkheid en zinloze daden van schoonheid.'

Ik weet niet meer precies wanneer ik deze uitdrukking voor het eerst hoorde, maar het was zeker vele jaren geleden. Ik denk dat ik begin twintig was. En hoewel ik nooit echt begreep wat een ‘zinloze daad van schoonheid’ was, raakte de hele uitdrukking me. Af en toe schiet hij me te binnen wanneer ik door uitdagende tijden ga, zowel in mijn persoonlijke leven als in de zeitgeist — de geest of stemming van een bepaald moment in de geschiedenis. 

Volgens Google is 'zinloze daden van schoonheid' een uitdrukking die betekent dat je iets moois doet zonder voorafgaande planning, en dat niet overeenkomt met je gebruikelijke gedrag. Het wordt vaak in combinatie met de uitdrukking 'willekeurige daden van vriendelijkheid' gebruikt om mensen aan te moedigen kleine, onverwachte dingen te doen om anderen blij te maken.

Dus waarom denk ik er nu aan? Nou, hier op het noordelijk halfrond worden de dagen steeds korter. Het is inmiddels goed bekend dat minder zonlicht en meer duisternis mensen vaak lustelozer, angstig en over het algemeen ongelukkiger maken. En bovenop dat is het ook de tijd van het jaar waarin families samenkomen om de liefde te vieren (ook wel Kerstmis genoemd als je toevallig christen bent, of zelfs als je geen christen bent, misschien 'vier' je wel de kerstman).

Maar misschien is dit seizoen van liefde en geven voor ons eigenlijk — tenminste deels — een spannende en frustrerende tijd. We hebben eigenlijk geen zin om tante Margaret te zien en naar haar verhalen over de goede oude tijd te luisteren. We kunnen niet over politiek praten, want dat is glad ijs en kan ertoe leiden dat familieleden elkaar nooit meer spreken. Het kan een gespannen en soms ongemakkelijke tijd zijn.

Toen deze uitdrukking vandaag weer in mijn hoofd schoot, besloot ik mezelf een voorschrift te schrijven en het ook als uitdaging aan jou voor te stellen. Wat als ik me elke dag in december ertoe verplicht om een willekeurige daad van vriendelijkheid of een zinloze daad van schoonheid te verrichten? En wat als ik mezelf ook een notitie geef over deze kleine dagelijkse handeling. Dat laatste wordt verankering genoemd — een manier om een nieuw cellulair geheugen te gaan belichamen. Het is een beetje zoals het effect van het nemen van Essenties, waarbij we de kwaliteiten verwelkomen die de Essenties bieden. Alleen kiezen we in dit geval er bewust voor om een resultaat te creëren door een dagelijkse oefening te doen.

Ik vermoed dat tegen de tijd dat ik met familie en vrienden op de bank zit en probeer alles tegelijk op tafel te krijgen, mijn gelukshormonen mijn Lichaam/Geest zullen overspoelen en ik moeiteloos door uitdagende situaties zal navigeren en aanwezig zal zijn voor tante Margaret en elk glad ijs waarop ik me zou kunnen bevinden. Ik verwacht dat dopamine (het beloningsmiddel), oxytocine (het liefdeshormoon), endorfines (de pijnstillers) en serotonine (de stemmingregelaar) mijn vermogen zullen versterken om met gratie en gemak door deze tijden van overdaad en duisternis te bewegen. Vooral serotonine is wat we misschien missen op deze donkere dagen met minder zonlicht.

Hoe dan ook, het punt is dat ik heel goed weet dat ik het vermogen heb om mijn evenwicht te bewaren en zelfs te genieten van de uitdagingen die deze tijd van het jaar met zich meebrengt. En ik weet ook dat de kleinste daden van vriendelijkheid en de gekste uitingen van schoonheid niet alleen de kwaliteit van mijn leven zullen verbeteren, maar in feite een leven van een ander op manieren kunnen beïnvloeden waarvan ik nooit zal weten. Ik kijk ernaar uit om dit door mijzelf gemaakte 'voorschrift' uit te voeren, en ik hoop dat je dit seizoen met me mee wilt doen!