Wachten op begeleiding en broodkruimels volgen

Geschreven door vriendin van Pacific Essences Jamie Morris

______________

De afgelopen zes maanden—misschien wel bijna een jaar—voelde ik me ontworteld. Dat was het moment waarop ik voor het eerst de leiding kreeg om geen nieuwe boekcoaching-cliënten meer aan te nemen en mijn carrière van twintig jaar langzaam te laten uitdoven. Het zou achttien maanden duren, werd me “verteld”, voordat het proces voltooid zou zijn. Voordat ik niet langer schrijvers zou coachen. 

Sindsdien heb ik mijn leiding zo goed mogelijk gevolgd. Sommige dagen voelde ik me helder en in lijn met deze radicale omslag. Sommige dagen voelde ik me verlost van een rol waaruit ik was gegroeid. En sommige dagen voelde ik paniek. Mijn levensonderhoud, mijn identiteit in de wereld, mijn uiting van doelgerichtheid—ik liet dit allemaal los. En zonder enige garantie dat er iets zou zijn om me op te vangen.

En dus heb ik gewacht op volgende stappen, een glimp van een toekomst om me aan vast te klampen. Een noorderster. Een broodkruimel. Een vinger die wees naar … ergens. Ik heb geluisterd, gevraagd, gecheckt. Maar mijn leiding bleef steeds hetzelfde zeggen: Wacht. Gewoon wachten.

Wachten is in theorie makkelijk. Het is moeilijker wanneer financiën onzeker voelen. Nog moeilijker wanneer de wereld die je hebt gekend uit het zicht glijdt.

Toch heb ik geprobeerd goed te wachten. Attente te luisteren. Geen helderheid te creëren alleen maar om mezelf te troosten. Maar ik blijf het Universum vertellen dat het al maanden is. Bijna een jaar. En ja, mijn bedrijf dooft uit. Cliënten voltooien projecten, geen nieuwe cliënten nemen hun plaats in.

Het gaat natuurlijk niet alleen om het geld. Ik ben van nature een leraar. Ik heb veel te delen, en ik heb ervan genoten om mijn kennis te delen met de schrijvers waarmee ik heb gewerkt. Met steeds minder kansen om die kennis te delen, is alles wat ik klaar heb om aan te bieden een cocon om me heen geworden—een membraan dat mij en mijn met moeite verworven inzichten omhult. Ik voel me als een geest, nog steeds in mijn oude huid.

Ik bid. Ik mediteer. Ik vraag om leiding—die ik dagelijks ontvang, nuttig, maar gewoon niet over wat er nu volgt.

Tot vandaag, 14 februari, toen, terwijl ik lunch aan het maken was, iets verschoof—en ik heel duidelijk een affirmatie hoorde: Ik ben alert op kansen om mijn kennis en wijsheid te delen.

Nu, ik ben over het algemeen geen affirmatie-meisje. Maar deze zin kwam compleet, schoon en helder binnen. Hij was voor mij bedoeld, en na maanden wachten wilde ik niet tegen de boodschap in gaan. Ik pakte het keukentjiltje en schreef de zin er zorgvuldig op, terwijl ik luisterde om te zorgen dat ik de woorden precies goed had. Toen ik het op de pagina had verankerd, voelde het als een sleutel die in het slot van mijn hart draaide.

Als je me vorige week had gevraagd waar ik op hoopte, weet ik niet of ik het je had kunnen vertellen. Maar dit—dit was het. Natuurlijk is het geen functietitel. Geen strategie. Geen vijfjarig plan. Maar het is een broodkruimel. En ik geloof in sprookjes.

Dus ik zat met mijn kleine snippertje papier en gaf het Reiki, terwijl ik de woorden zachtjes herhaalde. Voor de eerste keer in een tijdje voelde ik iets dat op hoop leek—geen opgeblazen hoop, geen fantasie, maar oriëntatie. Een subtiele voorwaartse helling.

Toen kwam er een andere instructie: salve het.

Hmm. Als ik geen affirmatie-meisje ben, ben ik zeker geen ritueel-meisje. Ik zal mijzelf niet salven, laat staan snippertjes papier. Maar ik was vastbesloten om bij de les te blijven (want waarom om leiding vragen als ik die niet ga volgen wanneer die er is?). Toen dacht ik aan mijn lade met Flower Essences (want ja, ik ben een Flower Essence-meisje!). Misschien kon ik een relevante Flower of Gem Essence kiezen en mijn kleine affirmatie-notitie daarmee salven? 

Terwijl ik in de lade rommelde, vond ik—tussen de Essence-flesjes opgeborgen—iets wat Sabina me een paar jaar geleden voor mijn verjaardag had gegeven (dank je, Sabina!): een spray met etherische olie en Flower Essences genaamd Ibuki: A New World of Hope.

Ik las de beschrijving die Sabina bij haar cadeau had gevoegd: Ibuki betekent iets inspireren. Het concept is om een nieuw begin in de wereld te ademen, hoop, verjonging en ondersteuning voor iemands richting of pad te brengen.

Het was perfect. Terwijl ik het papier royaal besproei, begon de inkt te vloeien, waardoor de woorden vervaagden en de affirmatie veranderde van netjes handschrift in iets dat er bijna eeuwenoud uitzag, als een artefact dat uit het water was gehaald. Als hoop die uit een donkere spleet was getrokken waar het zijn geloof had behouden.

De affirmatie ligt nu op mijn altaar, waar ik het duidelijke gevoel heb dat hij is geactiveerd—door Reiki, door mijn aandacht, door de Essences—en nu zijn stille magie zal uitoefenen, mijn toekomst naar mij toe zal trekken, één kans tegelijk.

______________

Veel dank aan Jamie voor het delen van dit prachtige verhaal van leiding en broodkruimels. 

Jamie Morris is een (voormalig!) schrijfcoach gevestigd in Florida die dol is op katten, tarotkaarten, Flower Essences en alle andere woo-woo dingen die je maar kunt bedenken.